De vraag of Mauro Manuel in Nederland mag blijven, leidt vooral binnen het CDA tot een gevoelig debat. Voor PvdA-Kamerlid Sharon Dijksma en haar VVD-collega Han ten Broeke is de zaak-Mauro duidelijk. Maar waar staat christendemocraat Pieter Omtzigt in de aanloop naar de stemming die volgens planning vandaag plaatsvindt in de Tweede Kamer?
Pieter Omtzigt: Correcte wijze
Mauro Manuel heeft een paar jaar geleden asiel aangevraagd in Nederland. Hij kreeg de status van vluchteling niet omdat Angola, na afloop van de burgeroorlog, relatief veiliger is geworden. Dat heeft een duidelijke reden: het verlenen van asiel is uitdrukkelijk bedoeld voor mensen die vervolging moeten vrezen. In februari 2007 kreeg Mauro te horen dat hij geen asiel krijgt in ons land. Dat laat wel zien, dat de officiële procedures in een geval als dit erg lang duren.
Ik waardeer de inzet van Mauro en zijn pleegouders en die van het UAF dat Mauro nu aanbiedt om een opleiding te volgen. Minister Leers gaat richting Mauro een stap verder dan zijn voorganger Albayrak (PvdA), die in 2009 al aangaf dat hij waarschijnlijk niet in aanmerking zou komen voor een studievisum.
Dit kan niet wegnemen, dat het lot van deze jongen velen raakt. Daar worstelt elk Kamerlid mee, ongeacht of hij of zij sympathie heeft voor de coalitie of niet. Dat geldt ook voor mijzelf. Goed ingeburgerde en opgeleide migranten zijn een aanwinst voor ons land. Tegelijk moet juist het parlement de correcte weg bewandelen. Wij behoren niet elke individuele asielzaak te behandelen. Dat doet geen recht aan de situatie van individuen, net zo zeer als dat geldt voor belastingzaken of medische fouten. Juist in asielzaken heeft de minister een bevoegdheid om in schrijnende gevallen een status toe te kennen. Ik hoop dat hij daar op een menselijke wijze en altijd correcte wijze gebruik van maakt. Buiten de publiciteit.
Sharon Dijksma: Blijven!
Mauro Manuel is zonder het te willen symbool geworden voor het asielbeleid. Het verklaart waarom zijn situatie tot zo’n hoogoplopend debat heeft geleid in de Kamer. Nederland heeft al jaren een streng, maar rechtvaardig asielbeleid. Niet iedereen kan worden toegelaten. Tegelijkertijd biedt onze asielwetgeving bewindslieden de mogelijkheid om letterlijk over hun hart te strijken en bij uitzondering mensen alsnog toe te laten. Bijvoorbeeld om te voorkomen dat een jongen die zijn halve leven hier woont moederziel alleen op het vliegtuig naar Angola wordt gezet. Een land waar hij niets te zoeken heeft, behalve ellende.
Minister Leers kán Mauro toelaten, mits hij de politieke wil heeft. Zich verschuilen achter zijn voorgangers of de wet is vooral een zwaktebod. Natuurlijk, er zijn meer alleenstaande minderjarige vluchtelingen die in dezelfde situatie zitten. Ook dat zou geen reden mogen zijn om geen barmhartigheid te tonen zoals ook het CDA-congres heeft uitgesproken. Om te voorkomen dat straks sprake is van willekeur kan de Kamer kiezen voor het initiatiefwetsvoorstel van PvdA en ChristenUnie dat regelt dat we alleenstaande minderjarige vluchtelingen niet langer uitzetten.
Toch zie ik Mauro’s lot somber in. Geert Wilders heeft naar het schijnt duidelijk gemaakt dat hij de zaak-Mauro een kabinetscrisis waard vindt. Hij beperkt de politieke ruimte van de minister daarmee tot nul. Dat verklaart de benarde positie van het CDA. En de ijzingwekkende stilte bij de VVD.
Han ten Broeke: Mauro-moraal
In Angola staat een weeshuis. Het is er door Nederland neergezet toen duizenden Angolese weeskinderen in Europa werden ‘aangeboden’. Ook in groten getale in Nederland, toen onze migratieregels nog ruimhartig waren. Na aanscherping van deze regels werden veel kinderen teruggestuurd. Het weeshuis bleef, op een handvol kinderen na, leeg. De meeste kinderen werden van het vliegveld gehaald door familieleden.
Mauro’s moeder woont in Angola. Het pleeggezin dat zijn opvoeding zo voorbeeldig ter hand nam heeft tweemaal geprobeerd hem te adopteren. Tweemaal werd dat geweigerd door Mauro’s moeder. Zijn pleeggezin probeerde ook een asielstatus voor Mauro te verkrijgen. Dat werd tweemaal geweigerd door PvdA-staatssecretaris Albayrak en CDA-minister Hirsch-Ballin. Nu kijkt ook minister Leers, op verzoek van de Kamer (inclusief VVD), naar zijn zaak en komt tot hetzelfde oordeel als zijn voorgangers.
Afgelopen week werd Mauro door de Kamer rondgezeuld als een trofee voor het morele superioriteitsgevoel van links. Met consistentie, oog voor eigen wetten en eerdere beslissingen had het niets te maken! Oog in oog met individuele gevallen gun je iedereen een lang en goed leven in Nederland. Maar als wetgever snap ik Leers’ afwegingen heel goed. Aan hem – en niet de Kamer – komt dit oordeel toe. De Mauro-moraal is dat Leers de asielprocedures fors moet bekorten. Leers doet dat. En dat op goede gronden uitzonderingen kunnen worden gemaakt. Leers deed dat. Bij Abiram.
Praat mee, reageer op dit bericht
Loading ...
Het feit, dat de pleegouders van Mauro geen toestemming kregen hem te adopteren, geeft mij te denken. De ouders hebben hun kind op het vliegtuig gezet ‘met het oog op een beter leven’, ja, maar voor wie? Niet alleen voor Mauro blijkbaar, anders hadden ze de adoptiepapieren wel getekend. Nee, net als in veel andere gevallen hadden ze willen volgen, als hij eenmaal een verblijfsstatus had verkregen, in het kader van gezinshereniging. Zoals Ten Broeke schrijft hebben vele ouders in Angola hun kind weer opgehaald bij het vliegtuig. ‘Missie mislukt, maar leuk geprobeerd.’ En zo moet het nu ook gaan, en dat was al in 2007 bekend.
Maar als die snotterende politici echt wat willen doen voor Mauro, dan laten ze hem op hún kosten een spoedcursus Portugees volgen. Dan komt hij niet als kansarm maar juist als kansrijk aan in Angola. Maar ja, als de beurs getrokken moet worden verdwijnt de compassie vaak als sneeuw voor de zon.
De manier waarop Omzigt en Ten Broeke hier refereren aan het ‘misbruiken’ van de situatie van deze jongen door ‘linkse’ politici heeft een hoog pot-en-ketel-gehalte.
Verder heeft Ten Broek weet blijkbaar niet de functie van Kamerlid meer inhoudt dan die van wetgever, namelijk die van volksvertegenwoordiger. Laat hij (en ook Omzigt) de oren eens echt openzetten en luisteren naar wat het volk wil, in plaats van als een mak schaap de partijlijn volgen, die meer gericht is op het vasthouden van de macht dan het vertegenwoordigen van het volk.
Als u denkt dat een kamerlid moet luisteren naar het volk in plaats van de partijlijn te volgen en dat dus betekent dat in alle gevallen de meerderheid moet worden gevolgd, vaardigt u in het vervolg maar een robot af die de laatste peilingen van Maurice de Hond uitvoert.
Mijn opvatting over het kamerlidmaatschip is dat wij inderdaad ons oor te luister moeten leggen, maar nooit onze oren moeten laten hangen. daarvoro maak ik – zonder last en ruggespraak – uiteindelijk mijn eigen zelfstandige afweging. Dat doe ik inderdaad met fractiegenoten en op basis van een partij-programma en een regeerakkoord. Maar uiteindelijk op basis van mijn individuele overtuiging, waarover ik verantwoording afleg wanneer en waar men maar wil.
overigens stonden overduidelijk in zowel de partijprogramma’s van de VVD als van het CDA te lezen hoe wij met ama’s zouden omgaan.
Terecht stelt Han ter Broeke “De Mauro-moraal is dat Leers de asielprocedures fors moet bekorten. Leers doet dat”, maar de enige juiste conclusie moet dan ook zijn dat Mauro, het gezicht van slecht beleid, mag blijven. Evenals zo’n 80 vergelijkbare gevallen overigens…
Het mag nooit het geval zijn dat slecht beleid tot dit soort schrijnende gevallen leidt, en dat politici zich vervolgens achter de regels verschuilen.
De intentie van de moeder die haar zoon in zijn uppie op het vliegtuig zet omdat ze een betere toekomst voor hem wil, daarbij rijzen toch twijfels als ze dan ineens toestemming tot adoptie weigert te geven. Ze had dan juist zijn toekomst veilig kunnen stellen! Dit riekt toch enigszins naar gedachten met minder goede bedoelingen.
De stelling dat deze jongen de taal daar niet meer kent is voor mij ook niet steekhoudend. Niemand verleert zijn moedertaal en zal die met een beetje inspanning weldra weer oppakken.
Zeker iemand die nog jong is.
Ook hier geldt weer eens te meer: “zachte heelmeesters maken stinkende wonden”.
Door ellenlang, langdradig politiek geharrewar en het steeds maar mogelijk laten zijn om te protesteren tegen eenmaal genomen besluiten, krijg je situaties als deze. Die dan ook nog eens mensonterend worden, want zo ga je niet met mensen en hun gevoelens om.
Het wordt hoogste tijd dat politiek Den Haag daadkracht toont, zich niet meer leent voor een cultuur waarin het lijkt dat er maar vergaderd wordt om te vergaderen. Niet alleen kostenbesparend in deze tijd waar overal op moet worden bezuinigd, maar wat meer telt is de geloofwaardigheid t.o.v. hun taak en hun kiezers. Dat zou heel wat ongenoegen kunnen voorkomen en partijen als een PVV overbodig maken. Er zijn altijd mensen die door hun ongenoegen kiezen voor degene die belooft alles beter te maken, wat alleen maar tot versnippering leidt. Meerdere keren ontstaat de indruk dat partijbelangen en eigen roem belangrijker zijn dan het land en het volk waarvoor ze in hun functies zijn beland.
Vaak zijn het ook nog welbespraakte individuen die al dan niet recht door zee recht praten wat krom is. En dat slikken we of hebben we maar te slikken omdat we ze hebben gekozen!
Ik vind dat we deze discussie ‘los’ moeten maken van de persoon Mauro.
Als we de hele adoptieprocedure zoals die tot voor enige tijd verliep bekijken was die gewoonweg slecht. Dat er personen zijn die daar gebruik van hebben gemaakt door allerlei procedures aan te spannen (Vaak werd dit voor hen gedaan en wisten ze zelf niet precies alle mogelijkheden!!) kunnen we ze niet kwalijk nemen. Ieder van ons zal ook altijd de mogelijkheden op persoonlijk voordeel (legaal) benutten. (Denk aan een belastingvoordeel met spaarloon bijvoorbeeld zoals daar nu mogelijkheden zijn)
Ik vind dat we iedereen die lange tijd in Nederland is, de taal spreekt, hier dus eigenlijk gewoon Nederlanderf geworden is; en die daarnaast geen strafblad heeft, een permannente verblijfsvergunning moeten geven. Het is een illusie te denken dat die aantallen waarover we spreken een significant verschil maakt in ons land. Immers worden er jaarlijks via Spanje en Italië heel veel verblijfsvergunningen verleend omdat men niet uitgezet kan worden, en al deze mensen kunnen ook heel Europa door!!
Dat Leers en met hem anderen nu roepen dat men de Wet volgt en dat men ‘geen keuze’ heeft vind ik ongelooflijk hypocriet. Toen meneer Donner mee wilde doen op een leuke positie werd er een noodwetje gemaakt om dat mogelijk te maken; toen de ID-kaarten gratis verstrekt moesten worden na een uitspraak van de HR werd er ineen een noodwet gemaakt, en nu zou dat niet kunnen?? Nee heren/ dames, hypocrytie ten top. Schaamt u!
Ik ben van mening dat dit soort privé zaken niet in de kamer horen.
Ik heb zelf jaren bij de COA gewerkt en zo’n verhaal als Mauro ken ik er wel meer van.
Je moet naar de feiten kijken en niet naar de persoon hoe goed hij ook Nederlands spreekt.
Ik weet uit ervaring dat veel Angolese jongeren op het vliegtuig werden gezet naar het westen om zo het geluk te zoeken. Veel van die jongeren maakte hun week geld ook over naar huis.
Als Mauro’s moeder inderdaad Mauro op het vliegtuig heeft gezet zodat hij een beter leven kreeg had ze ook de adoptie papieren moeten tekenen.
Nu gaan we hem een studie visum aan bieden terwijl meneer al heeft aan gegeven dat hij niet meer wil studeren. Het zal dan wel aan mij liggen maar ik denk dat we als Nederland humaan genoeg zijn geweest voor die jongen en het houd een keer op.
We zijn onder tussen de zaak Gümus vergeten deze beste man moest ook terug terwijl hij een goed lopend eigen bedrijf had en zo zijn er meer van dit soort zaken.
Ik denk dat Nederland nu maar eens duidelijk moet maken dat ons ook aan ons beleid houden.
Als een oud-medewerker van het COA (noem het in dit geval maar ervaringsdeskundige) aangeeft dat er door de asieljongeren een deel van hun toelage naar het thuisland wordt overgemaakt, dan kun je concluderen dat ook op dát vlak het COA nogal royaal met de centjes rondstrooit. Ze voeren hun royale beleid inderdaad in alle lagen door…..
Ik meen eens gelezen te hebben dat ze van dat geld zichzelf moesten onderhouden, inclusief hun dagelijks brood.
Je kunt dan meerdere kanten op denken;
óf ze ervaren de levensstandaard hier inderdaad als luilekkerland, gaan zuinig om met hun geld en zijn nog zó betrokken bij hun achterblijvers dat ze die willen laten delen in de overvloed die hen ten deel valt.
Optimistisch gedacht zou je het een verkapte vorm van ontwikkelingshulp kunnen noemen die beter werkt dan de officiële, want hier blijft geen geld aan de strijkstok hangen, komt direct over. Te mooi om waar te zijn.
Anderzijds zou je kunnen concluderen dat velen inderdaad met voorbedachte rade hierheen worden gestuurd. Ze weten de weg, (bekijk ze maar eens goed, veel van die jongeren zien er niet uit als jandoedeltjes) zijn op de hoogte van het alsmaar kunnen rekken van hun verblijf en weten zoveel mogelijk verzachtende omstandigheden aan te dragen om maar niet terug te hoeven. Misschien zelfs onder druk van het thuisfront. En lukt het om een verblijfsvergunning te verkrijgen dan is een constante bijdrage voor ginds aardig goed geregeld. Geen wonder overigens dat sommigen zo panisch zijn om terug te moeten.
Al vinden we dan dat het maar een schamel zakcentjes is wat ze krijgen, als dit kan dan is het nóg te veel. Maar tevens een voorbeeld voor heel veel klagende hollanders die al mekkeren als ze een deeltje van hun budget moeten inleveren. De schrijnende gevallen buiten schot gelaten dan.
Ik zie sommigen al protesteren bij deze conclusies. Vergeet echter niet dat mensen rare en weinig frisse manieren kunnen hanteren om aan geld te komen. Dat gaat van hoog tot laag en is wereldwijd.
We leven in een maatschappij waar het stuur los is geraakt, waar moraal afzakt en waar regels naar het schijnt gemaakt worden om te ontduiken.
Om in beeldspraak te eindigen; hoogste tijd onze computer te resetten, virusveilig te maken zodat ie niet vandaag of morgen helemaal crasht. Werk aan de winkel voor bestuurlijk Nederland en nog rap ook!
Bureaucratie is te hoog in Nederland.. het duurt allemaal te lang kost daarom teveel geld.
En daarbij draait het allemaal alleen maar om de pegels..
Laat ALLE ministers de hand maar in eigen boezem steken met die mooie praatjes..
Ik vind dat Mauro moet blijven.
Hij spreekt perfect Nederlands en is goed bezig op school.
Ja en gooi nu eens alle criminelen van NIET Nederlandse afkom het land uit en straf die mensen is die anderen iets aandoen en ga niet staan kijken van afstandjes en bang zijn…
Pak is door dan… !!!
Maar niet mensen pakken zoals Mauro.. volgens de regeltjes
Waar zijn we toch mee bezig…
Ik heb CDA-leden vooral zien worstelen met partijdiscipline en of deze wel of niet opgelegd dient te worden en gevolgd. Het CDA-partijbelang ging daarbij boven alles. We zullen de consequenties daarvan zien bij de volgende verkiezingen. Kiezers stemmen niet op verkiezingsprogramma’s. Ze kiezen ook niet meer op partijen. Ze stemmen op mensen. De wijze waarop politici herkenbaar blijven in woord en gedrag is daarbij doorslaggevend.
Als kiezers zó willen stemmen dan valt er weinig te kiezen. Je staat op de lijst van je partij omdat je het eens bent met hun programma. Houdt onvermijdelijk in dat je vanuit die visie ook te werk gaat en daardoor voor je kiezer wel eens onherkenbaar kunt worden.
Zelfs stemmen op mensen, wat nu door voorkeursstemmen soms heel duidelijk gebeurt, is geen garantie voor een goede keuze. Denk aan PVDAers die met het grootste gemak in het ene kabinet vóór stemmen en in een volgende periode zonder blozen tégen. Komt toch ook niet al te fris over. Maar het is het politieke spelletje wat wij ons dagelijkse laten welgevallen. We hebben gestemd, gekozen, dat is dus wachten op de volgende verkiezing om het anders te doen. En dan loop je wéér hetzelfde risico. Wel eens gehoord van het spreekwoord: zo de wind waait, waait mijn jasje. Of: wiens brood men eet, wiens woord men spreekt.
Die partijdiscipline waar je het over hebt, geldt voor álle partijen, zonder uitzondering.
Met al die versnipperingen en eenmansfracties moet je ook niet blij zijn. Ze tellen amper mee. Jammer genoeg verdient politiek bedrijven niet altijd de fairplay prijs.
Het is een ingewikkeld en vaak ondoorzichtig spel waar zoveel van af hangt en waar zoveel bij komt kijken dat je als buitenstaander, als kiezer, jezelf kunt afvragen; heb ik dáár voor gekozen?
Waarom draait de belasting betaler er weer voor op voor al die Mauro’s? Ik snap het echt niet. Er zijn toch wetten en daar dient een ieder aan te houden. Als de rechter zegt dat je een wet overtreedt volgen er sancties. Tegen Mauro is gezegd dat die hier niet langer mag blijven. Waarom blijft Mauro dan? Kan iemand mij dit eens uitleggen?
Onze eigen kinderen gaan voor en als er dan nog held over is kunnen wij buitenlandse kinder helpen om daarna in eigen land te werken.